fbpx

Winter in de Dolomieten

2021 was een koud voorjaar

Nee, de foto is niet uit de winter, maar van begin mei! Maar het was dan ook een lange winter in de Dolomieten. Als één van de meest welvarende regio's van Italië is Zuid Tirol grotendeels afhankelijk van het toerisme. Waarbij het geld met name in de winter wordt verdiend. Niet alleen omdat het winterseizoen langer is dan het zomerseizoen, maar ook omdat de toeristen in de winter aanmerkelijk meer uitgeven.

Waar Oostenrijk ervoor koos om de liften voor de lokale bevolking open te gooien, zijn in Italië alle liften dicht gebleven. En dat is een raar gezicht als je hier eind maart bent. Alle liften dicht, maar wel enorm veel sneeuw. En op alle pistes zijn duidelijk de sneeuwkanonnen gebruikt. Zelf zitten wij in een appartement dat in de zomer van 2020 helemaal gerenoveerd is. In de volle overtuiging dat de investering in de winter wel terugverdiend zou worden. Niets was minder waar... Een groot verschil overigens met Nederland is dat er niet (nou ja... nauwelijks) geklaagd wordt. Onze verhuurder heeft zelf Corona gehad en was het met alle Corona-maatregelen eens. Maar, zegt hij, het moet niet nog een seizoen gebeuren, want dan heb ik wel een probleem!

En het had een mooi en lang seizoen kunnen worden. Want er is deze winter veel meer sneeuw gevallen dan normaal. En ook vroeg in het seizoen. Ik weet nog dat ik half december een (online) cursus deed bij de Alpen Verein Südtirol (de AVS). Een interessante cursus. Niet alleen door het Südtiroler dialect van de docenten, maar ook omdat we de uitleg van de nieuwe lawine website een week later al konden gebruiken. Er viel namelijk een dermate hoeveelheid sneeuw, dat voor het eerst in jaren lawine stufe 5 werd afgekondigd. Voor de mensen die niet weten wat dit inhoudt: stufe 5 is de hoogste waarschuwing voor lawinegevaar. Er kunnen overal, spontaan, lawines ontstaan en het advies is om niet te gaan skiën of sneeuwschoenlopen.


Een koud voorjaar

En dan volgt op een winter met veel sneeuw, een koud, heel koud voorjaar. En nu klagen de Zuid Tirolers wel, want de winter duurt wel heel erg lang. Zelf merkte ik het ook. Op 2 mei ben ik 's morgens omhoog gelopen de Ausser Raschötz op. Een eenvoudige wandelberg, met een curieus gipfelkreuz. Op 1.200 meter gestart met een beetje regen, maar al snel werd de regen sneeuw en uiteindelijk liep ik in een sneeuwstorm (nou ja, in ieder geval veel sneeuw en wind. Het moet ook een beetje heroïsch klinken 😉 naar het gipfelkreuz.

Ok, dat was begin mei. Dan kan er natuurlijk nog wel wat sneeuw liggen. Maar eigenlijk komen we ook nu (half juni) nog bij iedere wandeling sneeuw tegen. En dat er inderdaad unheimisch veel sneeuw is gevallen, bleek ook vorige week.

Vanuit ons appartement in St. Ulrich waren we een paar dagen in Sexten (vakantie binnen een vakantie :-). En ik vind het in Sexten altijd leuk om via het Fischleintal (met de Sextner Lärchenwiesen) naar de Drei Zinnen Hütte te lopen. Ik doe dat alleen in het voorjaar, want begin februari liggen er al meer dan 10.000 aanvragen voor overnachtingen te wachten op afhandeling door de Hüttenwirt. Inderdaad, het is daar naaiend druk in de zomer! Maar goed, in het voorjaar is het prima te doen. De hut is dan nog dicht, dus weinig wandelaars en je hebt een ontzettend mooi uitzicht op de Drei Zinnen (hét beeldmerk van de Dolomieten.

Normaal gesproken een 'walk in the park', maar dit jaar lag er sneeuw, heel veel sneeuw. Eigenlijk vanaf het begin lagen er sneeuwvelden op het bergpad omhoog. Markeringen waren lastig te vinden en de één na de andere wandelaar haakte af. Uiteindelijk was ik boven en moest ik aan mijn medecursisten uit Zuid Tirol denken. Zij komen hier niet meer naar toe, omdat er veel en veel te veel toeristen komen. Maar mede door de lange winter van 2021 stond ik helemaal alleen te genieten van de beroemde Tre Cime di Lavaredo (de Drei Zinnen)!