fbpx


Op donderdag vertrokken vanaf San Cassiano naar de Fanes Hütte. Een rustige start van de tocht waarbij we alleen in het begin even 300 meter omhoog moeten. Daarna lopen we rustig op en neer over mooie almen met links van ons de hoge rotsen van de Cima Cunturines en rechts van ons de pas die naar de rifugio Lagazuoi gaat. Na 3 uurtjes lopen zijn we in de buurt van de Fanes Hütte. Maar eerst lopen Laurens, Erik, Evert en ik nog een uurtje omhoog naar de Bechei di Sopra. Een relatief eenvoudige beklimming via de Limosee (Lè de Limo). We gaan niet helemaal naar de top, maar draaien bij een paar oude barakken uit WO I weer om.

De volgende dag gaan we naar het echte doel van onze tocht: de rifugio Lagazuoi. Vanaf de Passo Lagazió hebben we een fantastisch uitzicht de nauwe kloof in. En we zien de Rifugio al liggen. Maar... we moeten eerst nog 500 hoogtemeters overbruggen naar de hut. Bij het meertje onderaan de pas nemen we dus de tijd om een beetje 'op krachten te komen'. Wel erg druk! Dat is niet zo heel raar, want 200 meter beneden het Logo de Lagació ligt de Scotoni hut. En die is makkelijk te bereiken vanaf een parkeerplaats. En... staat bekend als een culinaire hotspot. Met name de grilgerechten zijn beroemd!

Rond een uur of 4 komen we bij de rifugio aan. Voldoende tijd om oude barakken (uitgegraven in de rotsen) uit WO I te bezoeken. En, uiteraard nadat we wat gedronken hebben, lopen we nog door de tunnels naar beneden naar de Passo Falzarego. terug mogen we met de kabelbaan 🙂

De volgende dag regent het en is het mistig. Het plan was om de Kaiserjägersteig naar beneden te nemen. Nu is dat best een lastig bergpad met kabels, een trappetje en een spannende hangbrug. Lijkt voor nu niet zo verstandig. Dus we besluiten via een omweg naar beneden te lopen. Via de Scotoni hut 🙂 Dus eerst nog een lekker stuk Apfelstrudel voordat we beneden aankomen. We besluiten vervolgens de Hexenstein te beklimmen. Ongeveer 250 hoogtemeters waarvan het grootste deel door oude loopgraven, over trappetjes en door spleten die de Oostenrijkers in 1916 in de rotsen gehouwen hebben. Na een klein uurtje staan we op de top! Met een gaaf uitzicht over de Lagazuoi, maar ook uitzicht op de Col di Lana. Een bijzondere berg, want in 2016 door de Italianen opgeblazen. En dat is duidelijk te zien, want waar ooit de bergtop was, is nu een 100 meter diepe krater.

Na de obligate gipfelfoto lopen we rustig naar beneden en lopen we door naar de Passo Falzarego waar we langzamerhand omhoog lopen naar onze laatste overnachtingsplek. Het is ondertussen gestopt met zachtjes regenen. En er is dus niet zoveel animo meer om het openluchtmuseum van de Cinque Torri te bezoeken. We willen gewoon snel naar binnen! In de hut blijken we de enige gasten te zijn. En dat terwijl we midden in augustus op pad zijn. Waarschijnlijk hebben veel gasten door het slechte weer besloten om niet meer omhoog te gaan.

Wel begrijpelijk als je de foto ziet van van onze laatste dag. Waar gisteren nog bruggetjes waren, zien we nu alleen nog maar een reling. Onze auto staat bij een klein restaurant en die zijn zo lief om ons alle ruimte te geven om onze natte kleren te wisselen voor droge kleren. En de auto in te pakken voor de terugweg. Het wat ik dan het mooiste vind, is dat je verwacht dat de gasten het jammer vinden dat het zo hard geregend heeft. Maar de groep was unaniem van mening dat die regen (en onweer) de tocht onvergetelijk maakte. Nou ja, van mij mag het de volgende keer wel iets droger zijn!